خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود                                    و ماه را زبلندایش به روی خاک کشیدن بود                                          پلنگ من دل مغرورم پرید و پنجه به خالی زد                                             که عشق ماه بلند من ورای دست رسیدن بود
یکشنبه ٢٦ شهریور ،۱۳۸٥

من فقط سکوت کرده بودم...

1-( آدم ها بد نيستن فقط بعضي وقت ها ضعيف مي شن) اين ديالوگ رو تو فيلم قرمز كيشولوفسكي شنيدم ما هممون بعضي وقت ها ضعيف مي شيم بعضي وقت ها زير پا مون شل ميشه حتي اگه نيوتن هيچ شكي در جاذبه زمين نداشته باشه و تو درس زمين شناسي مهندسي خونده باشي كه  فرسايش پوسته زمين ممكن نيست به صورت محسوس اتفاق بيفته . بعضي وتا بي اينكه بخواي شعار بدي احاس مي كني كه بايد از جلوي چشم همه مخصوصا خودت گم بشي .وقتي احساس كني كه مريضي مهم نيست كه اسم مرضت سر درد باشه يا درد سر زكام باشه يا سرما خوردگي دندون درد باشه يا درد لثه .

2-يه روز يكي از معلمام كه دوستم هم بود بهم گفت ... اصلا بذارين حرف هاي ايشون رو مثل يه منولوگ بنويسم توضيح اينكه  جاهايي رو كه سه نقطه مي ذارم جا هايي كه ايشون سكوت_ حالا يا كوتاه يا طولاني_ مي كردند.من فقط سكوت كرده بودم حتي در مقابل سوال هاش.

__ عليرضا حدود 2886 تا مشكل دارم...

     تو ميگي چي كاركنم ؟...

    درست و دقيقا 2886 تا

    ميدوني واسه چي ؟...

   واسه اينكه به همه اعتماد كردم...

   يعني  تو ميگي ديگه نبايد به مردم اعتماد كنم... ...

   نه ...

   نه ...

  آدم 2886 تا مشكل داشته باشه بهتر از اينه كه به خودش بقبولونه كه آدما همشون دروغگو هستن ...

  بهتر از اينه كه آدم فكر كنه همه ي مردم غير قابل اعتماد هستن ...

  آره   آره  همين طور كه هست بهتره

   لطفا يه ليوان آب به من بيار...

3- اينم يه شعر

 

بايد آمده بوده باشي تا كنون

        از كنار همين اطلسي هايي كه هيچ وقت به خدا نرسيدند

و چمباتمه زده بوده باشي روبروي همين ماهي كه

                                                       اصلا به درك

  دنيا كه گوشش بدهكار

                     بدهكار

                     بقال سر محله

                    بورژووازي

               خب روشن است لجن مي شود غزل

               مانند چشم هاي خودت پوچ و مبتزل

               كاغذ ذباله نيست كه هي شعر قي كني

             آقاي شاعري كه

                     بوي سيگارت

                                   محله

                                  زندگي اجتماعي ...

 

                        چو عضوي به درد آورد..

                   

               خفه شو سعدي با آن هذليا ت آخر 

                                                         كتابت

                                                        نستعليق

                                    تعليق مي خوري اگر

                                                             پايت

                                                             دراز تز

                                                              گليم

 بايد آمده بوده باشي تاكنون

        نيامده اي و

یك جهان فحش به زمين و زمان بدهكارم

                                                                      

                                                                          التماس دعا

                                                                      عليرضا موسوی

Rebel&رضا و عليرضا

پيام هاي ديگران

سه‌شنبه ٢٢ فروردین ،۱۳۸٥

بند کفش هايت را محکم تر ببند

۱ـ سلام

۲ـ شما رو نمی دونم ولی من يکی درست وقتی که احساس می کنم هزار جور حرف برا گفتن دارم زبونم بند می آد و می مونم که حالا بايد چی بگم نمی دونم اصلا وجود من تو اين دنيای مجازی هر کی  به هيچ کی چه اهميتی داره اينکه بين اين همه شاعر ونا شاعر يه شاعر بلکه هم نا شاعر باشه يا نباشه.اينکه دل مشغولی های من توی يه جايی که نمی دونم کجاست ثبت بشه و اون ها رو يکی که نمی دونم کيه بخونه و شايد يه فحش درست و حسابی هم بارمون بکنه که : برو بابا تو ديگه کی هستی ...

تازه بی خيال ميشم اين بحث رو که دنيا چه ربطی به شعر داره و شعر چه ربطی به زندگی و تا حالا کدوم شعر تونسته شکم يه يه گرسنه رو سير بکنه و خلاصه اينکه خربزه آب است آب.

۲ـ من که فکر می کنم دنيای بچه ها محشره البته اين طور هم فکر نمی کنم که دنيای بی غم و راحت وبی خياليه که چه بسا گم شدن يه عروسک تو اون سن تلخ تر عذاب آور تر از  غرق شدن کشتی های يه آدم بزرگه.چيزی که دنيای بچه گی رو محشر می کنه بکر و تازه بودنشه غير تکراری بودنشه .تکرار و روزمرگی بزرگترين آفت های دوران بعد از کودکيه اينکه ديگه نتونی از گرگم به هوا لذت ببری اينکه اينکه احساس کنی اگه تا صبح هم گريه کنی هيچ ربطی به هيچ کس نداره اينکه احساس کنی خربزه آب است آب

۳ـ .......................................................(شما رو به خدا به جای اين بند فقط چند لحظه به خاطرات کودکی تون فکر کنيد)

۴ـ علم با اين سرعتش که داره به پيش ميره کاره آدما ساختس حالا چی کار بايد کرد رو من نمی دونم

۵ ـ دنيا دارد به پايان ميرسد بند کفشت را محکمتر ببند بايد فرار کنيم .نپرس که به کجا .نمی دانم .يعنی هيچ کس نميداند .يعنی پيامبرا ن از ياد برده اند در اين مورد آيه بياورند .يعنی هيچ کس کس پايان قصه را درست حدس نزده بود.هيچ کس؟!!!

۶ ـ اين چند بندی که من الان نوشته ام هيچ ربطی به هم ندارند درست درست مثل دنيا که هيچ جاش به هيچ جای ديگه ش نمی خوره درست مثل زندگی که هيچ ربطی به زندگی نداره مگه  کجای اين همه گرسنگه گی و فلاکت و بدبختی و طعنه و غيبت و فحش و ناسزا به .........

 

۷ـ اين هم يه غزل

از جاده های هرگز و حاشا نمی رسد

مردی بدون شايد و اما نمی رسد

حتی خدا که لم يلد روز اول است

در بی کسی به گرد دل ما نمی رسد

(امروز ها به دور تسلسل رسيده اند)

دل خوش نکن به معجزه فدا نمی رسد

اصلا مسيح معجزه ها هم به شهر ما

يا دير دير می رسد و يا نمی رسد

ماهی سياه کوچک اين رود پر لجن

هر گز به خواب آبی دريا نمی رسد

من مات مانده ام که در اين بازی سياه

پايان ماجرای من آيا نمی رسد

اين کوچه های نه توی پر پيچ هيچ وقت

به دست های گرم تو گويا نمی رسد

وقتی که دام چيده شده سيب معرکه

صد سال هم که بگذرد آقا نمی رسد

اين جاده نيست برزخ زخم است و خون وخاک

بانو ببند بار سفر را نمی رسد

۸ ـ مرحوم منزوی در يک از غزل هايش سروده بودند

پاييز ها به دور  تسلسل رسيده اند

خواستم رسم امانت را محکم  و محکم حفظ کنم که در اين موارد بسيار زود رنج بود خدايش رحمت کناد انشاالله

                                                

 

                                                   التماس دعا

                                               مير عليرضا موسوی

 

Rebel&رضا و عليرضا

پيام هاي ديگران

جمعه ۱٤ امرداد ،۱۳۸٤

گيرم که غزل...

سلام نمی دونم چرا هيچ وقت نمی تونم مرتب و به موقع وبلاگم روبه روز کنم شايد مشغله ی بسيار زياد شايد بی حو صله گی شايد هم ... نمی دونم

دو تا غزل تقديم ميکنم

دل دل نکن بگو که فقط عاشق منی

زيبا ترين فرشته که در قالب زنی

دل دل نکن بگو که در اين عصر سوخته

با من به حرمت غزلم حرف می زنی

هر شب کنار بی کسيم می کنی به تن

از آفتاب پيرهن از ماه دامنی

حوا تر از هميشه قدم می زنی مرا

در کوچه های مملو از آدم آهنی

مانند نور و گرمی خورشيد دل پذير

در کوچه های منزوی و سرد بهمنی

ای لحن گام های تو در امتداد شب

از بهترين ملودی دنيا شنيدنی

ثبت است بر جريده ی عالم دوام تو

از ابتدای خلقت عالم مدونی

غزل دوم به دستور دوست ناديده ی عزيزم عادل حيدری

تمام شد تمام شد تمام شد تمام ... نه نمی شود

به سادگی تمام عشق ناب من حرام ... نه نمی شود

تمام زندگانی ام تويی تويی هزار دفعه گفته ام

نگو به من تمام زندگانيت تمام ... نه نمی شود

ـ تمام من ـقسم به روی ماه آسمان نشين پاک تو

پلنگ دلسپرده بر شمايل تو رام ... نه نمی شود

هزار و چند نامه از بهشت هم اگر به دست من رسد

دلم به وعده های آبدارشان که خام ... نه نمی شود

رهای  آسمان صاف چشم های آسمانی شماست

نگاه من دگر اسير رنگ و بوی دام نه نمی شود

نوشته ام برای من يکی دو خط نگاه تازه پست کن

نوشته ای و پست کرده ای به من سلام نه نمی شود

دخيل بسته ام دلی شکسته بر ضريح گيسوان تو

رها کنم بدون استجابت دعام ؟؟نه نمی شود

در انتهای شام گيسوان تو رخت چو صبح می دمد

نمی شود هميشه شب بياورد دوام نه نمی شود

کشيدن رخ تو آرزوی شاعران عاشق است ليک

چنين که می وزد سموم وحشی جذام نه نمی شود

                                                                عليرضا موسوی

                                                                 التماس دعا

 

Rebel&رضا و عليرضا

پيام هاي ديگران

دوشنبه ۱٩ اردیبهشت ،۱۳۸٤

با دست تکيه داد به ديوار صندلی

اولن ـ سلام

دومن ـ اين پرشين بلاگ بعضی وقتا واقعا کفرآدم رو در  مياره يه ساعت نشسته بودم تایپ کرده بودم يه هو همش رو داد به باد فنا

سومن ـ ما هنوز خيلی کار های نکرده داريم بايد خيلی چيز ا بنويسيم و خيلی چيزا بخونيم .به خدا من از اون کسايی نيستم که انرژی شون خيلی زياده و جمعه ها می رن کوه نوردی و هر روز صبح نيم ساعت نرمش می کنن تا زندگی زيبا بشه ای زيبا پسند . ولی باور کنيد که حتی با وجود حافظ و شاملو و منزوی وشکسپير و گوته و قبانی و .... هنوز جای عشق سر سفره ها و زير سقف ها و توی خيابونا خاليه .نيست؟

 چهارمن ـ يادم رفت تو نوشته قبليم تو يکی از اين ۵ بند دقيقا چی نوشته بودم لطف کنيد و بند چهارم رو شما بنويسيد .قربون دستتون

پنجمن ـ يه غزل نه چندان تازه می نويسم

هی خيره شد به ساعت ديوار صندلی  

و گريه کرد تا صحر انگار صندلی

ساعت سه،پنج،ده ودوباره به سه رسيد

انگار از خودش شده بيزار صندلی

با موريانه ها چه کند آه می دانست

از غم شکسته حرمت بسيار صندلی

آخر چه اتفاق می افتاد اگر که يک

گنجشک بود با پر ومنقار صندلی

آن وقت اين همه لازم نبود بنشيند

در پشت ميزی چوبی بيکار صندلی

می شد به جای اينکه بپوسد در اين اتاق

می رفت پشت پنجره ی يار صندلی

آری چه خوب می شد اگر تا سحر می ماند

هر شب کنار پنجره بيدار صندلی

سر روی ساق لاغر و کم خون خود گذاشت

مانند مرد های خسته ز پيکار صندلی

 

ساعت سه،پنج،ده و دوباره به سه رسيد

با دست تکيه داد به ديوار صندلی

 

ساعت سه،پنج،ده و دوباره به سه رسيد

بر روی فرش کهنه شد آوار صندلی          

                                                          

                                                            عليرضا موسوی

 

 

Rebel&رضا و عليرضا

پيام هاي ديگران

دوشنبه ٢٩ فروردین ،۱۳۸٤

انگار اين دلتنگيا نمی خوان دست از سر من بردارن !

دوباره سلام ؛ امروزم اومدم تا يه دلتنگی ديگه مهمونتون کنم ؛ يه غزل يا می شه گفت يه خاطره دور که هيچوقت نمی تونم فراموشش کنم :

 دو چشم خيس گرم گريه كردن ماند و من ماندم

طنـين خنـده هاي تلخ يك زن ماند و من ماندم

-         خداحافظ عزيزم تا ابد سوت قطار عصر

و مه پيچيد در شب راه آهن ماند و من ماندم

دو نقطه ؛ كه يكيشان لحظه لحظه دورتر مي شد

دو نقطه ؛ از دوتا سيگار روشن ماند و من ماندم

فريب جاده دستـان تو را از دسـت من دزديد

سكوت كوچه و كولاك بهمن ماند و من ماندم

به چشمم نيشخند دوستانم : (( آي شاعر ؛ باختن بس نيست . ))

به گوشم طعنه هاي تلخ دشمن ماند و من ماندم

به دوش خسته ام سنگيني يك باخت تازه . . .

به دوش شهر نعش خسته من ماند و من ماندم .

 

و فردا آنسـوي اين ريلهـاي سـرد راه آهـن

دو چشم سرخ گرم گريه كردن ماند و من ماندم .

                                                          جواد شير علی زاده(Rebel)

Rebel&رضا و عليرضا

پيام هاي ديگران

پنجشنبه ۱۱ فروردین ،۱۳۸٤

دلتنگی شماره ۱سال ۸۴

سلام دوستای عزيزم ؛ چند روزی اينجا نبودم و نتونستم با شما باشم ؛ اما امروز اومدم با يک شعر تازه و يه عالمه دلتنگی که می خوام باهاتون تقسيمش کنم . اينم دلتنگی شماره ۱ سال ۸۴ منتظر دلتنگيهای بعدی هم باشين به اميد ديدار دوباره : 

در انزواي جاده قدم مي زد ؛طرحي كه شكل كودكي من بود

تصويري از تولد يك اندوه ؛ در كوچه هاي برفي بهمن بود

او نطفه بست در شب يك شهوت ؛ در متن يك گناه هوس آلود

او . . . طرحي از سياهي مردي كه ؛ محصول عشقبازي يك زن بود

دنبال ردپاي پدر مي گشت ؛ يعني همان هويت مجهولش . . .

اما پدر تمام غمش تنها ؛ يك بست جنس ناب كشيدن بود

 

خوابيد ، تيك –تاك ساعت ديواري ؛ و قرصهاي سمي سييانور

روي كف اتاقك شب لغزيد ؛ ديگر زبان ثانيه الكن بود

طاقت نداشت ، روي زمين افتاد ؛ قي كرد كل زندگيش را مرد

بالاي قله نعره تلخي زد ؛ گرگي كه گرم زوزه كشيدن بود

بود و نبود ؛ مساله ام اين نيست ؛ اين بودها به هيچ نمي ارزند

او بود . . . بود و زندگيش مي كرد ؛ اما هميشه فكر نبودن بود

 

مادر ! تو باورت نمي شود اما من ؛ از متن يك گناه تو روئيدم

اين طرح شكل كودكي من نه ؛ اين طرح عين زندگي من بود .

                                                    جواد شيرعلی زاده (Rebel)

Rebel&رضا و عليرضا

پيام هاي ديگران

شنبه ٦ فروردین ،۱۳۸٤

...

۱ـ سلام .عيدتون مبارک

۲ـ سال ها با شعر ماه وپلنگ منزوی زندگی کرده بودم سال ها زير لب تکرار کرده بودم

چه آرزوی غم انگيزی که کرم کوچک ابريشم

تمام عمر قفس ميبافت ولی به فکر پريدن بود

به عقيده من مرحوم منزوی يک شاعر تمام عيار بود حرف زدن منزوی شعر بود و شعر گفتن يک حرف زدن ساده .يک درد دل .اسم اين وبلاگ رو به تاثير از اون شعر انتخاب کردم ودوستان هم قبول نمودند.قرار بود موسيقی وبلاگ هم ترانه ی ماه وپلنگ با صدای کورورش يغمايی باشه که متاسفانه حجمش زياد بود و يه کم مشکل آفرين شد.پيشنهاد ميکنم اگه اين ترانه رو نشنيدين حتما پيداش کنيد و بهش با جون ودل گوش بدين.

۳ـطراحی اين وبلاگ رو دوست عزيزم آقای اميد اکبری انجام دادن  ازش خيلی تشکر ميکنم 

۴ـ اين وبلاگ يه وبلاگ سه نفره است که تنها نقطه اشتراک اون سه نفر مثل هم فکر نکردنه .دراينجا هم رسما از تمام کسايی که مثل ما فکر نمی کنن دعوت ميکنم که اگه خواستن نوشته هاشون رو تو وبلاگ داشته باشيم .ميبينيد چقدر روشنفکرم

۵ ـ يه غزل نه چندان تازه هم ميزنم هر چند تو بيشتر جا ها خوندم و  بيشتر دوستا شنيدن .

بوی خون ماه زخمی است آنچه می وزد در آسمان

شرم شوم جاودانی است بر جبين اين ستارگان

جای پنجه های يک پلنگ روی گونه ی سفيد ماه

مانده ميزند نفس نفس می خورد تکان

                                                تکان

                                                     تکان

نعر های وحشی پلنگ بر فراز قله ی غرور

مست يک جدال کهنه بردن از زمين واز زمان

بوی انتقام ميدهد بوی انتقام سرخ عشق

از شب و سياهی و شکست پست واژه های اينچنان

    

کات ميخورد دوباره خواب های خوش خيال خام من

ماه سيزده دوباره لم داده بر عمود کهکشان

ماه ميبرد دل از پلنگ با هزار جلوه و فريب

مثل دلبری که گيس هاش قدکشيده قدر آسمان

قله ها چه زشت وشوم ودور،صخره هاچه سنگ وسنگدل

دره ها عميق و پر هراس   میپرد پلنگ بی امان

قصه کات ... نه نمی خورد اين پلان شبيه قصه نيست

يک پلنگ روی صخره ها ـ آه ـ ميدهد دوباره جان

                         

                                          عليرضا موسوی

Rebel&رضا و عليرضا

پيام هاي ديگران

سه‌شنبه ٢ فروردین ،۱۳۸٤

 

رنگ سال گذشته را دارد ؛ همه لحظه های امسالم

۳۶۵ حسرت را ؛ می کشم همچنان به دنبالم

قهوه ات را بنوش و باور کن ؛ من به فنجان تو نمی گنجم

ديده ام در جهان نما چشمی ؛ که به تکرار می کشد فالم

- يکنفر در غبار می آيد . -  مژده تازه تو تکرارست . . .

يکنفر در غبار آمد و زد ؛ زخمهائی هميشه بر بالم

راستی در هوای شرجی هم ؛ ديدن دوستان تماشائيست

به غريبی قسم نمی دانم ؛ چه بگويم جز اين که خوشحالم . . .

                                                                                   محمد علی بهمنی

سلام بچه ها و عيد همه تون مبارک . راستشو بخواين تو اين يه سالی که نديدمتون خيلی دلم واستون تنگ شده بود .

- البته بی خيال اين که اين يه سال همه ش سه روز بود  . -

حالا برگشتم با يه عالمه شعر تازه و سردردای دوباره . . .الانم به عنوان سردرد شماره ۱ سال ۸۴ يه شعر از خودم واستون می خونم :

 

من ازاين عابران كوچه و بازار مي ترسم

ازين ابليسهاي در نقاب يار مي ترسم

درين شهر آنقدر از پشت خنجر خورده ام خاتون

كه حتي از تو از من از در و ديوار مي ترسم

به هر كس دل سپردم جاي ياري زخم كينم زد

چه داري زندگي ؟! دست از سرم بردار مي ترسم

به جرم از تو گفتن سايه ام در خاك و خون غلطيد

و تنها ماندم اينجا بين اين اغيار مي ترسم

ندارم ترسي از مردن ؛ برايم مرگ آزاديست

من از اين زنده بودنهاي خفت بار مي ترسم

تو مي داني ؛ كسي حرف مرا اينجا نمي فهمد

همه خوابند در اين شهر و من بيدار مي ترسم

نه جاي ماندني مانده ؛ نه پاي رفتني زين شهر

اسيرم مثل مرغي خسته در رگبار مي ترسم

شبي بي شبهه مي رقصد ؛ اسير دست بادي سرخ

تن بي جان من بر ريسمان دار مي ترسم . . .

Rebel

Rebel&رضا و عليرضا

پيام هاي ديگران

پنجشنبه ٢٧ اسفند ،۱۳۸۳

 

سلام بچه ها امروزم اومدم يه شعر تازه براتون بذارم تو وبلاگ ؛ البته بازم مثل هميشه بی مقدمه . اين شعرم مثل قبلی مال خانم مرضيه پروانه س . اميدوارم خوشتون بياد.

 

آهاي دختر مشرق

من با تو لب دريا قرار مي گذارم

آنوقت تو

موهايت را مي بافي و

مي آيي ؟!

مرا

به غار خويشتن اگر مي بري

لالم كن .

نقشهاي مرده روي ديوارها

اگر صدام رابشنوند

جيغ مي كشند .

لالم كن ؛

تا خفاشهاي ساكت قبيله پرست

به فكر

سقط جنينهاي نورس خود نيفتند ؛

و سايه هاي سرگردان ؛

هويتشان را نجويند .

لالم كن ؛

تا احساس , قرباني

يك لحظه تاريكي و فداكاري دو دست

نشود .

بگذار ؛

به رسم نخستين ها

فرق آب و آينه را ندانم .

و معني

اشاره و خواهش را .

بگذار ؛

خدايم يكي باشد .

بگذار ؛

لال بمانم .

Rebel

Rebel&رضا و عليرضا

پيام هاي ديگران

چهارشنبه ٢٦ اسفند ،۱۳۸۳

 

بازم سلام و بدون مقدمه يه شعر تازه از يکی ديگه از بچه های انجمن ادبيمون خانم مرضيه پروانه :

1)

به گنگي يك گره معلق

واژه اي رمز آلود

به بهانه ي به پستي : من . . .

در فضاي سرخ سكوت

ول مي شود

2)

پلكهايم را كسي

قفل كرده است

و در بارش تبسمهاي سمي

چتر مرا جرات چكه كردن نيست

3)

. . . . . . . . .

اتاق به كبودي نشسته

تكليف من مشخص بود

تكليف گره معلق را هم

چهارپايه اي ثابت

روشن مي كند .

خداحافظ و به اميد ديدار دوباره .

                                          Rebel

Rebel&رضا و عليرضا

پيام هاي ديگران

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]



كليك كنيد


افراد آنلاين

لوگوي ماه و پلنگ


ساعت رسمي ايران


جستجو